Πρωτεύουσα της χώρας και το μεγαλύτερο λιμάνι της Κούβας είναι η Αβάνα, η οποία ιδρύθηκε το 1519. Οι Ισπανοί κατασκεύασαν έργα οχύρωσης της πόλης, με τέσσερα επιβλητικά οχυρά να επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Στις αρχές του 1930, η πόλη αποτελούσε δημοφιλή τουριστικό προορισμό ενώ πολυτελή κέντρα διασκέδασης και ξενοδοχειακές μονάδες έκαναν την εμφάνισή τους προκειμένου να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη παρουσία των επισκεπτών. Η γνωριμία με την Κούβα καλό είναι να αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της στην Αβάνα, να συνδυάζει ξεκούραση και κολύμπι στις ατέλειωτες, σχεδόν απάτητες, γεμάτες κοκκοφοίνικες παραλίες με τυρκουάζ νερά και λευκή ψιλή άμμο, στα Κάγιος και στο Βαραδέρο και επισκέψεις στο Σαντιάγο, Τρινιδάδ και Σιενφουέγος.

Η «μακρόστενη πόλη» απλώνεται κατά μήκος του Ατλαντικού, τα κύματα σκάνε στη Λεωφόρο Μασέο, πιο γνωστή ως Malecon, που εκτείνεται για περίπου 15 χιλιόμετρα και περιλαμβάνει τις διάφορες περιοχές της πόλης, που αναπτύχθηκε από την ίδρυσή της στις αρχές του 16ου αιώνα. Στην Ανατολική πλευρά δεσπόζει το Castillo del Morro, το παλιό ισπανικό φρούριο στην είσοδο του λιμανιού απ’ όπου η θέα της πόλης είναι μοναδική, ενώ ταυτόχρονα διαπιστώνει κανείς ότι βρίσκεται πιο κοντά στον ουρανό. Σαν να βρίσκεσαι στον παράδεισο και το αγνοείς.

Προς τα δυτικά, οι ατσάλινοι ουρανοξύστες της καινούριας πόλης υψώνονται πιο πάνω από τους φάρους. Ξεχωρίζουν οι δύο πύργοι του ιστορικού ξενοδοχείου Nacional που έχει φιλοξενήσει πολλούς από τους αστέρες της έβδομης τέχνης, συγγραφείς, μαφιόζους και γενικότερα «έχοντες», αλλά και άλλα πέντε αστέρων πολυτελή ξενοδοχεία που περιμένουν τους όχι και τόσους πολλούς τουρίστες που επισκέπτονται τη Κούβα.. Ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσεις το λιμάνι της Αβάνας από την ξηρά είναι περπατώντας κατά μήκος της Malecon. Νεαρά ζευγάρια και οικογένειες συναντιούνται στον ευρύχωρο πεζόδρομο και στον κυματοθραύστη, όταν κάνουν διάλειμμα για φαγητό τα μεσημέρια, και τα βράδια ερωτευμένοι όλων των αποχρώσεων και ηλικιών βρίσκονται εκεί για να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα και να αναμειχθούν με το πλήθος. Κατά μήκος της Malecon υπάρχει μια σειρά από αποικιακά κτίρια με ρόδινες, γκρίζες, κίτρινες, πράσινες και γαλάζιες προσόψεις. Όμορφα κτίρια από μακριά, που από κοντά όμως φανερώνουν ανάγκη επισκευής. Από αυτά, άλλα έχουν επισκευασθεί, ενώ όλα έχουν χαρακτηρισθεί διατηρητέα, ενώ θα μπορούσαν, στο όνομα της οικονομικής δυσπραγίας και του 45χρονου πλέον αμερικανικού εμπάργκο, να θυσιαστούν στο βωμό της σκοπιμότητας. Σύντομα ίσως, αμερικάνικα κρουαζιερόπλοια θα δένουν πλάι-πλάι με τα ευρωπαϊκά στην αποβάθρα San Francisco. Απέναντι από την αποβάθρα υπάρχει η μεγάλη, ομώνυμη, λιθόστρωτη πλατεία. Στην ανατολική της πλευρά υπάρχει από το 2004 , ο ορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου, ενώ στην άλλη πλευρά της πλατείας βρισκόταν το Los Perlas ή Perl Cafe όπου ο Hemingway τοποθέτησε την εναρκτήρια σκηνή του στο βιβλίο του «Να έχεις και να μην έχεις».

Οι πρώτες νότες από τα bongo και τα conga σημαίνουν ότι αρχίζει η μεσημεριανή μουσική. Μια επταμελής μπάντα αρχίζει να παίζει για το πλήθος που μαζεύεται στο υπαίθριο καφέ. Ακριβώς η ίδια σκηνή κάνει την εμφάνισή της στις άλλες τρεις πλατείες που σχηματίζουν ένα νοητό τετράγωνο στην παλιά πόλη. Plaza Vieja, Plaza de la Catedral, Plaza de Armas και Plaza San Francisco.

Γύρω στις 12 το μεσημέρι, μια παρέλαση διασχίζει την παλιά Αβάνα, με σκοπό να τραβήξει την προσοχή των τουριστών. Ξεκινάει από την Plaza de Armas και συνεχίζει τον δρόμο της στην πολύβουη και πολύχρωμη λιθόστρωτη οδό Ovispo, με άντρες και γυναίκες να περπατούν πάνω σε ξυλοπόδαρα, ντυμένοι με ζωηρόχρωμα ρούχα, παίζοντας τύμπανα και χαρίζοντας χαμόγελα σε νέους και γέρους. Οι δρόμοι της Αβάνας είναι γεμάτοι από ένα συνονθύλευμα γραφικών τύπων, από πρόχειρα ντυμένους κλόουν μέχρι άντρες και γυναίκες με παραδοσιακές ισπανικές φορεσιές, που παίρνουν πόζες καπνίζοντας πούρα ή χορεύοντας με τους τουρίστες – δεν είναι λίγοι οι άνδρες τουρίστες που κυκλοφορούν με τα ίχνη από το κατακόκκινο κραγιόν μιας ώριμης Κουβανής στα μάγουλα που τους κόστισε, από τίποτα, μέχρι ένα δολάριο (πληρωμή πάντα εκ των υστέρων).

Οι Κουβανοί και οι Κουβανές βρίσκονται εκεί για την ευχαρίστηση του επισκέπτη, αλλά δεν αποτελούν ρεαλιστική εικόνα των εργαζομένων στην Αβάνα – των ψαράδων, των οδηγών φορτηγών, των φοιτητών, των σκουπιδιάρηδων, των μπάρμαν, των μηχανικών, των γιατρών, των μαγείρων, των ταξιτζήδων, των ανθρώπων που κινούν αυτή την πόλη.
Τα στενά της Havana Vieja (Αβάνα Βιέχα) περιγράφονται ως χρονομηχανή. Αυτό που αντικρίζεις δε, διαφέρει από αυτό που είδε ο Graham Green, ο George Simenon, ο Ernest Heminway, τουλάχιστον πριν από πενήντα χρόνια.

Καθώς προσπερνάς τα παλιά κτίρια, από το ένα καφέ ακούς το πιο διάσημο κουβανικό τραγούδι, το Guandanamera, με τους μελοποιημένους στίχους του εθνικού ήρωα Jose Marti, απ’ το άλλο μπαράκι με τις κρεολές κουκλίτσες ακούς το Chan-Chan του θρυλικού Compay Segunto ενώ από ένα τρίτο, μουσικοί με ζωηρόχρωμα ρούχα και εκπληκτικές φωνές στέλνουν «μηνύματα» τραγουδώντας «Hasta Siempre, Commandante Che Guevara»!

Οι περισσότεροι λιθόστρωτοι δρόμοι που είναι στενοί για αυτοκίνητα έχουν αποκλειστεί από βαριές μπάλες χυτοσιδήρου που μοιάζουν με τεράστιες μπάλες κανονιού. Στη διάρκεια της ημέρας οι δρόμοι αυτοί είναι γεμάτοι από κάθε λογής ανθρώπους. Οι περισσότεροι είναι άνδρες και γυναίκες μέχρι τα 35 που πασχίζουν να βγάλουν κανένα δολάριο σε διάφορες δουλειές. Οι hiteneros, όπως τους αποκαλούν οι Κουβανοί, προσπαθούν να πουλήσουν στους τουρίστες κακής πάντα ποιότητας πούρα και ναρκωτικά, αλλά και πανέμορφες νεαρές mulatas, ώστε να αποκτήσουν συμπλήρωμα στον πενιχρό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα κουβανικό μισθό. Πολλοί βγάζουν περισσότερα χρήματα σε μια βραδιά ως μουσικοί από όσα βγάζει ένας γιατρός τον μήνα. Δεν προκαλεί καμιά απορία ότι πολλοί με υψηλό επίπεδο μόρφωσης δουλεύουν με μερική απασχόληση στον ολοένα αναπτυσσόμενο τουρισμό που αποτελεί πλέον την πρώτη πηγή εσόδων της Κουβανικής Οικονομίας.

Η καθημερινή ζωή πολλών Κουβανών μοιάζει πολύ με το ψάρεμα. Δεν ξέρεις τι θα φας για βραδινό, αλλά το να ρίξεις την πετονιά στο νερό σου δίνει ελπίδα! Κατά μήκος της Malecon, άνδρες που επιπλέουν μέσα σε σαμπρέλες από ρόδες φορτηγών, ρίχνουν συρτές, άλλοι ψαρεύουν με καλάμι από τα βράχια ή τον κυματοθραύστη και άλλοι βουτούν με ψαροντούφεκα, διεκδικώντας την ψαριά της ημέρας σ’ έναν τόπο που μπορεί με ευκολία να χαρακτηρισθεί ευλογημένος ψαρότοπος.

Στις δύο άκρες της πολύβουης και πολύχρωμης οδού Obispo βρίσκονται δύο από τα σημεία που ο Ernest Hemingway πέρασε αμέτρητες ώρες γράφοντας και πίνοντας. Έγραφε στο δωμάτιο 511 του ροζ-πορτοκαλί ξενοδοχείου Abos Mundos, που βρίσκεται 1.500 μέτρα περίπου από την Plaza San Francisco και περίπου πάνω στην Plaza de Armas.

O Papa περιέγραφε το ξενοδοχείο στο Esquire της δεκαετίας του ’50: «Τα δωμάτια της βορειοανατολικής γωνίας του ξενοδοχείου έχουν θέα, προς βορρά, στον παλιό καθεδρικό ναό στην είσοδο του λιμανιού και τη θάλασσα και προς ανατολάς, στη χερσόνησο Καζαμπλάνκα, τις στέγες όλων των σπιτιών που βρίσκονται στο ενδιάμεσο και όλο το πλάτος του λιμανιού. Αν κοιμηθείς με τα πόδια προς την ανατολή, μπορεί να παραβαίνεις τις αρχές ορισμένων θρησκειών, ο ήλιος όμως, που ανατέλλει από την πλευρά της Καζαμπλάνκα και μπαίνει από το ανοικτό παράθυρό σου, θα φωτίσει το πρόσωπό σου και θα σε ξυπνήσει όπου κι αν βρισκόσουν το προηγούμενο βράδυ!!!». Τα μόνα μέρη με θέα καλύτερη από το δωμάτιο του Χέμινγουεη είναι το roof top του Saratoga και το εστιατόριο του ξενοδοχείου Sevilia, που προτιμούσαν ο Graham Green, ο Al Capone και η Josefine Beiker.

Η θέα τη νύχτα είναι εκπληκτική, όπως και από το εστιατόριο Tορσθινο που βρίσκεται στον 25ο όροφο του ξενοδοχείου Havana Libre – πρώην Hilton, που δεν είχε προλάβει να συμπληρώσει ένα χρόνο ζωής, όταν το κατέλαβαν οι επαναστάτες τον Ιανουάριο του 1959. Τα πoτά στην Κούβα είναι πολύ δυνατά, άσχετα εάν το καταλαβαίνεις αργότερα.
Στον Hemingway άρεσαν πολύ τα mohito (ποτό με ρούμι, ζάχαρη, χυμό φρέσκου λάιμ, φύλλα μέντας και σόδα) όπως και το daquiri που τα καλύτερα στον κόσμο μπορείς να πιεις στο ιστορικό μπαρ που σύχναζε ο Hemingway και βρίσκεται στην άλλη άκρη της οδού Obispo, προς την πλευρά του Καπιτωλίου.

Το Floridita, από τη δεκαετία του ’30 που το ερωτεύτηκε ο Hemingway έως τα 1953 που το Esquire το χαρακτήριζε ένα από τα 7 κορυφαία μπαρ στον κόσμο (τότε στο Esquire έγραφαν ο Arthur Miller, ο Tomas Man, ο George Simenon, ο Ernest Hemingway και ο George Bernard Shaw μεταξύ άλλων), αλλά ακόμη και στις μέρες μας παραμένει μια από τις δημοφιλέστερες τουριστικές ατραξιόν της Αβάνας.

Κοντά στο Floridita είναι το Park Central και γύρω του υπάρχουν τα πανέμορφα κτίρια του παλαιότερου ξενοδοχείου στην Αβάνα, του Inglaterra, του εκπληκτικής ομορφιάς θεάτρου Garcia Lorca, αλλά και του λίγο ψηλότερου, μικρού αδελφού του Καπιτωλίου της Ουάσινγκτον. Στη δεξιά πλευρά της πλατείας όπου βρίσκεται και το ξενοδοχείο Park Central ξεκινάει η περίφημη Paceo del Prado με τον πεζόδρομο στη μέση, δέντρα και λωρίδες αυτοκινήτων αριστερά και δεξιά.

Στους δρόμους της Αβάνα που δεν πάσχουν από κυκλοφοριακό πρόβλημα, κυκλοφορούν αμερικάνικα συλλεκτικά μοντέλα της δεκαετίας του ’50, ολοκαίνουργιες Mercedes και SUV μαζί με απομεινάρια της σοβιετικής αυτοκινητοβιομηχανίας –που συναγωνίζονται σε έκλυση καπνού– θερμοηλεκτρικά εργοστάσια αλλά και κίτρινα coco-taxi (αδελφάκια των ricsos και tuk-tuk, που κυκλοφορούν στην Ινδία και την Ταϊλάνδη). Για τους πιο ρομαντικούς υπάρχουν και αυθεντικές άμαξες (παιτόνια) με άλογα που σε ταξιδεύουν με τον χαρακτηριστικό ήχο από τις οπλές των αλόγων πίσω στο χρόνο.

Η Αβάνα είναι ζωντανή, μέρα και νύχτα. Από τις 12 το μεσημέρι έως τις 11 το βράδυ είναι οι καλύτερες ώρες για βόλτα, επισκέψεις σε εκπληκτικά μουσεία –όπως αυτό των Καλών Τεχνών ή το μουσείο της Επανάστασης– και με ποτό που συνδυάζεται με βόλτα για αγορές πάμφθηνων αναμνηστικών αντικειμένων (στην Plaza Cathedral ή στη Malecon, κοντά στο ξενοδοχείο Ριβιέρα στο Vedado).

Μετά τις 11 το βράδυ κυκλοφορεί λιγότερος κόσμος στους δρόμους και η ζωή για τους επισκέπτες κυρίως μεταφέρεται σε clubs στα οποία κυριαρχούν οι latin ρυθμοί, από κουβανικές ορχήστρες, με παρέα θεσπέσιες Κουβανές και Κουβανούς που φλερτάρουν –με τη σωστή έννοια του όρου– ασταμάτητα.Το κλίμα στην Κούβα βοηθάει στο να μην χρειάζεσαι πολύ ύπνο. Με λίγο ύπνο, νωρίς το πρωί μπορείς να ξεκινήσεις την περιήγησή σου.

Το πρόσωπο πίσω από την αναπαλαιωμένη εικόνα πολλών αποικιακού ρυθμού κτιρίων, ο άνθρωπος που συνέβαλε στη δεκαετία του ΄80 την ιδέα της αναπαλαίωσης της παλιάς πόλης, είναι ο Eusebio Leal Spengler, ο ιστορικός της πόλης της Αβάνα. Ξεκινώντας με κρατική ενίσχυση και στόχο τη φιλόδοξη αναπαλαίωση των 900 κτιρίων ιστορικής σημασίας της παλιάς πόλης, καθώς ολοκληρώνονται οι εργασίες της συνόδου των αδέσμευτων στην Αβάνα, λάμβανε συγχαρητήρια ηγετών για τη δουλειά του, που στα αποτελέσματα της περιλαμβάνει την αναπαλαίωση 450 κτιρίων, ανάμεσα τους ξενοδοχεία, μπαρ και εστιατόρια.

Trinidad
Βουτηγμένο στην ιστορία, έχοντας “παγώσει” στο χρόνο, το ιστορικό κέντρο του Trinidad, που αποτελεί προστατευόμενη περιοχή από την UNESCO ως παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.
Χτισμένο στις κορυφές της δεύτερης μεγαλύτερης σε ύψος και σε όγκο οροσειράς στην Κούβα, υπήρξε το ορμητήριο του Hernan Cortes για την κατάκτηση του Μεξικού τον 16ο αιώνα, φιλοξένησε σαν καταφύγιο και ορμητήριο τους Babis -τους Κουβανούς που αγωνίσθηκαν για την ανεξαρτησία από τους Ισπανούς, τον Che Guevara λίγο πριν πάρει την εντολή από τον Fidel να επιτεθεί στη Santa Clara για την τελευταία μάχη που οδήγησε στην άνοδο των barbudos στην εξουσία, αλλά και των αντιφρονούντων που ξεκίνησαν αντάρτικο κατά της επανάστασης στις αρχές της δεκαετίας του’60. Το Τρινιδάδ χτίστηκε το 1514 από τον πρώτο κυβερνήτη της Κούβα, τον Diego Velasquez και στα μέσα του 19ου αιώνα, το Τρινιδάδ ήταν η πλουσιότερη πόλη της Λατινικής Αμερικής, χάρη στην παραγωγή του «Λευκού Χρυσού», της ζάχαρης. Το ιστορικό κέντρο του Τρινιδάδ, είναι ένα πολύγωνο πλακόστρωτων δρόμων. Στην Plaza Mayor, στο ιστορικό κέντρο, το μέγαρο Brune –που σήμερα στεγάζει το Μουσείο Ρομαντισμού–, αποτελεί όπως και η οικία Cantero (Μουσείο της Πόλης) ένα από τα δείγματα της χρυσής εποχής της πόλης. Aπό το 1988 αποτελεί μαζί με την πανέμορφη κοιλάδα με τους μύλους του ζαχαροκάλαμου, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και οι φωτογραφίες της με την πλατεία, το καμπαναριό του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης και τις καταπράσινες πλαγιές της Sierra de Escambray απεικονίζονται σε όλα τα διαφημιστικά φυλλάδια για τη Κούβα.

Σπίτια με μεγάλα παράθυρα, ευρύχωρα δωμάτια και πανέμορφα αίθρια, πνιγμένα στα λουλούδια και το πράσινο, βαμμένα σε κάθε δυνατή απόχρωση ώχρας, πράσινου, ροζ, και γαλάζιου, διατηρούν τα ίχνη του παλιού μεγαλείου τους και παραπέμπουν απευθείας στην εποχή που ο Hernan Cortes ξεκίναγε από ‘κει για την ανακάλυψη του Μεξικού. Οι πλακόστρωτοι δρόμοι -με ένα μίγμα από γρανίτη, γύψο, κοράλλι και τραβερτίνη, για να καταπολεμάτε η διάβρωση του εδάφους από τις συχνές, δυνατές βροχές–, ξεκινούν από το ιστορικό κέντρο και έχουν αντέξει τόσο στη φθορά του χρόνου όσο και στη πρόσφατη επέλαση των τουριστών.

Santiago
Δεύτερη σε πληθυσμό πόλη, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, είναι το Santiago de Cuba (434.500 κάτοικοι). Αποτελεί σημαντικό φυσικό λιμάνι με εργοστάσια τσιγάρων, πούρων, σαπουνιού, οικοδομικών υλικών, χυτήρια και διυλιστήρια.
Χτισμένο στην κορυφή ενός κόλπου που η βάση του βρίσκεται στις παρυφές της Sierra Maestra, το Santiago της Κούβα υπήρξε ιστορικά το καζάνι στο οποίο μαγειρεύτηκε το γνήσιο κουβανικό προϊόν.

Το Santiago είναι στην πλειοψηφία της, μία έγχρωμη πόλη, σε μια χώρα όπου το 70% του πληθυσμού της αποτελείται από έγχρωμους και όπου ομολογουμένως δεν υφίσταται κανενός είδους διάκριση λόγω χρώματος. Τα παραπάνω στοιχεία με τα οποία έρχεται κανείς αντιμέτωπος, κυρίως στο Santiago, είναι αναγκαία για να μπορεί να κατανοήσει, τι ακριβώς συνέβη στην Κούβα, τι συμβαίνει σήμερα, αλλά και τι θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον.

Στην διάρκεια του καρναβαλιού, το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου, η πόλη καταναλώνει περισσότερο ρούμι παρά νερό και επικρατεί εκτός από αφόρητη ζέστη, μια ευδαιμονική και ενίοτε διονυσιακή ατμόσφαιρα. Εκτός από τον Ιούλιο, στη διάρκεια όλου του χρόνου, το Santiago δε σταματά να χορεύει στους ρυθμούς της conga. Τα λαϊκά πανηγύρια ή Fiestas Populares κάθε Σαββατοκύριακο αποτελούν τους πόλους μαγνήτη για τους νεώτερους, ενώ οι παλαιότεροι προτιμούν τις κουνιστές τους πολυθρόνες, που αποτελούν το απαραίτητο αξεσουάρ και στο πλέον φτωχικό σπιτικό.

Αξίζει να δείτε το φρούριο San Pedro de la Roca del Moro(αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής εποχής), τον καθεδρικό ναό, το λόφο του San Huan (όπου δόθηκε η τελευταία μάχη του Αμερικανό-Ισπανικού πολέμου το 1898), το ιστορικό μουσείο Emilio Bacardi, το κοιμητήριο Santa Ifigenia (εκεί βρίσκεται το Μαυσωλείο του Εθνικού Ήρωα Χοσέ Μαρτί) αλλά και τα focοs, που είναι οι συνοικίες όπου κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου γίνονται πρόβες για τα θεάματα που θα παρουσιάσουν στο καρναβάλι χορευτές και μουσικοί σε αφρο-κουβανέζικους ρυθμούς. Είναι τα πιο διάσημα focοs στην Καραϊβική και δεν πρέπει να τα χάσετε.

To Museo del Carnavale, στην Calle del Heredia 303, εγκαινιάστηκε το 1983 και, μεταξύ άλλων, θα δείτε φωτογραφίες από περασμένα καρναβάλια, κοστούμια, μουσικά όργανα. To Μουσείο Coloniale, στην πλατεία του καθεδρικού ναού, φιλοξενεί έκθεση με έργα τέχνης, χαλιά, αντίκες του 16ου αιώνα. Στις 14 αίθουσες του Museo 26 Juglio περικλείεται όλη η νεότερη ιστορία της Κούβας και ιδιαίτερα η εποχή της επανάστασης. Το Μουσείο della Pirateria βρίσκεται στο παλιό κάστρο του Morro και φιλοξενεί χάρτες, σημαίες, όπλα από πλοία δουλεμπόρων, αλλά και προσωπογραφίες διάσημων κουρσάρων.

Η επίσκεψη στα Casa de la Trova, Casa de la Musica και Casa Traditional στο Tivoli, επιβάλλεται όπως επίσης και η δοκιμή των εξαιρετικών πούρων που φτιάχνουν οι “torceador” (στρίφτες). Στην Casa de la Trova εμφανίζονται καθημερινά 4 ή 5 εξαιρετικές μπάντες. Αγοράστε τα cd τους, κεράστε ποτό τους μουσικούς και δεν θα το μετανιώσετε. Στα περίχωρα της πόλης αξίζει το Baconao Park με τις πανέμορφες παραλίες και την κοιλάδα της προϊστορίας (εκεί φαίνεται πως αναπτύχθηκαν οι πρώτες μορφές ζωής στο νησί), αλλά και η Εκκλησία της Παρθένου του Χαλκού (πολιούχος της Κούβας από την επίσκεψη του Πάπα, το 1998).

Varadero
Το Varadero είναι η πλέον φημισμένη παραλία της Κούβας και ο κύριος τουριστικός προορισμός για διακοπές στον ήλιο και τη θάλασσα. Το ζεστό κλίμα, η τροπική βλάστηση, η κρυστάλλινη θάλασσα και η λεπτή άσπρη άμμος κάνουν το Βαραδέρο ένα ανεπανάληπτο προορισμό πού συνδυάζει τη φυσική ομορφιά με τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής. Στη στενή αυτή λωρίδα γης πάνω στη θάλασσα, μήκους 20χλμ, υπάρχει τουριστική υποδομή που μπορεί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες και του πιο απαιτητικού πελάτη, όπως εστιατόρια, κλαμπ, ντίσκο, καμπαρέ, γήπεδο γκολφ, μαρίνες και θαλάσσια σπορ. Το Βαραδέρο υπήρξε το αγαπημένο θέρετρο των Αμερικανών μαφιόζων στην περίοδο της ποτοαπαγόρευσης (αγόραζαν ρούμι και το εισήγαγαν παρανόμως στις ΗΠΑ) και βρίσκεται κοντά στην Πόλη του Ματάνσας, πρωτεύουσα της επαρχίας, την οποία ο Γαλλικός εποικισμός στα τέλη του 18ου αιώνα μετέτρεψε σε σημαντικό πολιτιστικό και καλλιτεχνικό κέντρο της Κούβας. Από τη σκηνή του πέρασαν φυσιογνωμίες του ύψους της Σάρα Μπερνάρ και της Άννας Παύλοβα ενώ μεταξύ των φιλοξενουμένων του ήταν παλαιότερα ο Λουίς Φελίπε της Ορλεάνης, μετέπειτα βασιλιάς της Γαλλίας. Το Βαραδέρο βρίσκεται 140χλμ ανατολικά της Αβάνας και 30χλμ από το Ματάνσας. Η μέση ηλιοφάνεια είναι 12 ώρες την ημέρα και η μέση θερμοκρασία είναι 25 βαθμοί Κελσίου.

Η λέξη Cayos για την Κούβα έχει να κάνει, σχεδόν αποκλειστικά, με την απόλαυση των επισκεπτών που ψάχνουν άνετα παραθαλάσσια resorts για κολύμπι σε τυρκουάζ νερά και ξεκούραση κάτω από φοινικόδεντρα, σε ατέλειωτες παραλίες με λευκή ψιλή άμμο.
Cayo Santa Maria
To Cayo Santa Maria είναι μια νησίδα φυσικός παράδεισος, με 11χλμ παραλίας με λευκή ψιλή άμμο, στη βόρεια ακτή της περιφέρειας Villa Clara, σε απόσταση 100χλμ από την πόλη του CHE, τη Santa Clara. Συνδέεται με την στεριά με έναν αυτοκινητόδρομο μήκους 50χλμ περίπου, πάνω στη θάλασσα. Αξίζει να επισκεφθείτε στα μισά της διαδρομής από την Santa Clara, την όμορφη πόλη Remedios, η οποία φιλοξενεί το πλέον ενδιαφέρον καρναβάλι στην Κούβα, στις 24 Δεκεμβρίου.
Cayo Largo
Το Cayo Largo βρίσκεται στην Καραϊβική θάλασσα, στην ανατολική άκρη του αρχιπελάγους De Los Canarios και είναι προικισμένο γενναιόδωρα από τη φύση. Αποτελεί ένα από τα ομορφότερα νησιά της Κούβας, μοναδικό για καταδύσεις και θαλάσσια σπορ, χάρη στις παρθένες παραλίες του με τον κοραλλιογενή βυθό και τα πρασινογάλανα νερά. Άνετη και σύγχρονη ξενοδοχειακή υποδομή, δένει αρμονικά με το περιβάλλον και συνδυάζει πολύχρωμη βλάστηση με εντυπωσιακά υποθαλάσσια τοπία που συναρπάζουν.
Cayo Coco
Το πανέμορφο Cayo Coco θεωρείται τόπος έμπνευσης του Hemingway για το δεύτερο μέρος του περίφημου βιβλίου του Isole nella Corrente (Τα Νησιά της Καραϊβικής) και ενώνεται με τη στεριά με μια λωρίδα γης μήκους 27χλμ. Είναι γνωστό για τα χιλιάδες φλαμίνγκος που διασχίζουν τον ουρανό σε εντυπωσιακά σμήνη. Η περιοχή, που κατέχει τη δεύτερη θέση στην παγκόσμια παραγωγή κοραλλιών, είναι ένας οικολογικός παράδεισος ιδανικός για κολύμπι και ξεκούραση στις απέραντες ερημικές παραλίες κάτω από τα αμέτρητα φοινικόδεντρα.

Τιμοκατάλογος για Κούβα